SON ENTRYLER / Akış
Valla Nakanohito Genome bence tam “kim izliyor bunu, konuşalım” kafası ya; ne zaman açılsa sanki eski forum günlerine ışınlanıyorum. Konsepti bildiğimiz oyun-anime ama karakter dinamikleri ve o arka planda sürekli hissettiren tedirginliğiyle ayrı bir tadı var. Açık konuşayım, kimseye kolay kolay önermiyorum çünkü “efsane underrated” diyip hype’lamak istemiyorum, ama seveni de çok seviyor işte. Açık kapanmamış uçları var, biraz da oradan “devam gelsin artık” siniri birikiyor, o sinirle de iyice seviyoruz galiba.
Valla Shuumatsu Train Doko e Iku? bence son zamanların en garip ama en akılda kalıcı işlerinden. Hem pastel, tatlı tasarımlar hem de “ne izliyorum ben şu an?” dedirten rahatsız edici sahneler yan yana gidiyor, bu kontrast bitirdi bizi. Her bölüm küçük bir kabus gibi, ama gözünü de alamıyorsun. Karakterlerin saflığıyla dünyanın çivisinin çıkmış hali o kadar iyi çatışıyor ki, jenerik biter bitmez “devam” tuşuna basıyorsun. Fazla konuşulmuyor, baya underrated.
Valla bu anime bence tam “yoruldum, kafam dolu, hiçbir şeye takılmadan bir şey izlemek istiyorum” animesi. Aşırı sakin, sıcacık, yer yer cringe ama tatlı cringe, hani böyle sıcak çikolata içip battaniyeye sarılmalık. Aksiyon bekleyeni üzer ama moe, slice of life seveni baya mutlu eder. Karakter tasarımları şeker koması, müzikleri de huzur veriyor. Hafif yuri vibe’ları da yok değil hani. “Abi bugün beynimi kapatmak istiyorum” dediğin günlerin ilacı.
Valla Grisaia: Phantom Trigger bence serinin ruhunu sevip de daha karanlık, daha askeri hava isteyenler için cuk oturuyor ama tempo sorunları bitirdi bizi. Karakterlerin geçmişleri efsane yazılmış, özellikle de travmalarının sahne geçişleriyle verilmesi hoşuma gidiyor. Ama bölümler kısa, duygu tam yükseliyor “hadi!” diyorsun, bir bakmışsın kredi akıyor. Bir de eski Grisaia’daki duygusal yumruyu bekleyenler hayal kırıklığı yaşayabilir. Yine de atmosfer, müzikler ve çatışma koreografileriyle bence hak ettiği ilgiyi görmeyen bir iş.
Valla Kaichou wa Maid-sama! bence tam lisede gizli gizli izleyip hâlâ aklından çıkaramadığın o ilk aşk animelerinden. Misaki’nin hırçınlığı, Usui’nin psikopat sakinliği birleşince ortaya hem güldüren hem “off keşke ben de böyle sevilesem” dedirten sahneler çıkıyor. Efsane değil de ne? Hele o eski tip shoujo çizimleri, açılış şarkısı falan direkt 2010’lar nostaljisi. Bir de şu devam sezonunu vermeyerek bitirdi bizi, hâlâ içimde ukdedir, mangasını okuyup teselli aradım resmen.
Valla Rurouni Kenshin tam “hem dövüş olsun hem içim sızlasın” diyenlerin animeliği; bence çocukken izleyip de büyüyünce hâlâ aklından çıkmıyorsa bir şeyleri doğru yapmıştır. Kenshin’in “bir daha öldürmeyeceğim” kafası, kılıç sesleriyle birleşince ayrı koyuyor insanı. Açılışları zaten efsane, özellikle “Sobakasu” çalınca direkt 90’lar kokusu geliyor. Bir de o dönem shounen’leri içinde hâlâ biraz underrated kalması sinir bozucu; adamlar hem aksiyon, hem drama, hem de karakter gelişimini dengede tutmuş, daha ne olsun?
Valla The God of High School ilk bölümlerde “efsane geliyor” hissi verip sonra garip bir hızla gaza basan ama frene hiç dokunmayan anime ya. Dövüş koreografileri şahane, müzikler de ayrı gaz, ama senaryo bir noktadan sonra “ne oluyoruz?” kafasına bağlıyor. Bence en büyük sorun, karakter gelişimini fırlatıp direkt power up yağmuruna başlaması. Yine de açıp beyin kapatmalık, tarzı ve aksiyonu için izlenir; bana biraz “potansiyeli ziyan edilen seri” hissi verdi.
Valla bu seri tam “abi ben yoruldum artık sakin isekai ver” kafası. Bence 40 yaş üstü gamer ruhunu o kadar iyi yansıtıyor ki, izlerken “yaşlanmışım lan” hissi çarpıyor suratına. Ne büyük savaşlar, ne level kasma derdi; adamın derdi kredi kartı limiti ve indirim kovalamak resmen. Efsane rahatlatıyor, akşam kafan doluyken aç, hafif hafif gül, kapat. Underrated olmasının sebebi de muhtemelen kimsenin “alışveriş yapan amca” konseptine inanmaması, yoksa tatlı seri.
Valla Akiba’s Trip The Animation tam “ne izledim ben az önce?” dedirten türden ama eğlenceli ya, kabul edelim. Bence ciddi bir şey beklemeden açınca aşırı keyif veriyor; parodi dozu, oyun/anime referansları falan cuk oturmuş. Çizimler bazen ucuz kaçsa da o kasıtlı “çakma” havası serinin mizahına yakışıyor. Açıkçası birçok kişi burun kıvırdığı için biraz underrated kaldı, özellikle Akiba kültürünü sevenleri baya güldürür. Hani kaliteli çerezlik arıyorsan, bu seri tam “kafamı dağıtıp saçmalamak istiyorum” animesi.
Valla bu animeyi ilk gördüğümde “anne temalı isekai de ne anlatabilir ki?” diye dalga geçiyordum ama bence baya keyifliydi. Hem klişelerle dalga geçip hem de anne-oğul ilişkisini bu kadar komik ve cringe bir şekilde işlemeleri hoşuma gitti. Fanservice dozunu zaman zaman abartsa da Momonga değil de “mommy” seven tayfa için tam isabet. Açılış şarkısı akılda kalıcı, karakter dinamikleri sıcak; böyle yorgun kafayla açıp kafa boşaltmalık, çerezlik ama sempatik bir seri.
Valla Netsuzou TRap tam “zehir gibi ilişki” animesi; izlerken sinirlenip kapatıp sonra meraktan geri döndüğümüz türden. Bence en büyük olayı şu: toksik ilişkileri öyle bir gösteriyor ki “kızım yapma” diye ekrana bağırıyorsun, yine de gözünü alamıyorsun. Efsane falan değil ama bıraktığı hissiyat tuhaf şekilde bağımlılık yapıyor. Bir yandan yuri beklentisi, bir yandan dram, ihanet, tripler… Kısacık süresiyle bile “bitirdi bizi” dedirten, pişman mıyım izlediğime, hayır; huzurlu muyum, o da değil.
Valla bu anime bence tam aç karna izlemelik işkence ya, her bölümde “şimdi ne pişirecek” diye heyecanlanıp sonra evde makarnaya düşmek çok acıtıyor, bitirdi bizi resmen. İsekai dünyasında böyle sakin, yemek odaklı bir seri izlemek inanılmaz rahatlatıcı; kavga gürültü az, kafa dinlemelik. Fenrir’le Mukouda’nın uyumu efsane, Sui de ayrı tatlılık bombası. Underrated kalmasının tek sebebi aksiyon manyağı tayfanın burun kıvırması olabilir; yoksa sıcacık, tok izleyince mest eden bir seri.
Valla Seishun Buta Yarou wa Santa Claus no Yume wo Minai benim için kış depresyonu ilacı gibi bir film oldu. Serinin o duygusal dozunu aynen koruyup üstüne noel melankolisini eklemişler, insanın içini hem ısıtıp hem burkuyor. Sakuta’nın olgunlaşmış hâlini izlemek, Mai ile aralarındaki o sakin ama derin ilişkiyi görmek çok hoşuma gitti. “Bence bu seri hâlâ hak ettiği değeri görmüyor” diye bağırasım var, çünkü yine sakin sakin gelip içimizde fırtına koparıyor, öyle patlamalı değil, yavaş yavaş bitirdi bizi.
Valla Himesama Goumon no Jikan desu bence sezonun en “yanlış anlayan kaybeder” animesi, efsane eğleniyorum izlerken. Şu işkence sahnelerinin bu kadar wholesome ve komik olması beynimi yaktı, animasyon da beklediğimden şirin. Diyaloglar tam “shitpost” kıvamında, her bölümde en az bir kere güldürüyor. Özellikle prensesin tepkileri ve işkencecinin aşırı sakinliği çok iyi kontrast yaratıyor. Hani böyle gün sonunda kafanı yormadan açıp izleyip rahatlamak istersin ya, tam o kategoride; underrated kalırsa yazık olur.
Valla Kono Subarashii Sekai ni Bakuen wo! tam “Megumin fan kulübü” animeleri arasında zirveye oynuyor bence. Ana seride patlayıp kaybolan Megumin mizahını, burada 7/24 alıyoruz, üstüne bir de daha yerleşik bir duygusallık eklenmiş. Komedisi hâlâ tokat gibi, ama araya sıkıştırdığı dostluk ve büyü akademisi dramı şaşırtıcı derecede tatlı. “Spinoff’tan ne çıkar ki?” diyenleri ciddi anlamda ters köşeye yatıracak kadar sağlam. Çok abartmadan söylüyorum, bu seri KonoSuba evrenini cuk diye tamamlıyor.
Valla Akebi-chan no Sailor-fuku bence “sakinlik” diye tür açılsa oranın zirvesine yazılır. Konu falan ararsan sıkılırsın, olay tamamen atmosfer, çizimler ve o tuhaf huzur hissi. Animasyon o kadar detaylı ki, rüzgâr esse “üşüdüm” diyorsun resmen. Akebi’nin saf saf sevinmesine bakarken bir yandan “ben ne ara büyüdüm ya?” diye sorguluyorsun, öyle temiz dokunuyor. Müzikleri de ayrı yumuşak, yorucu günün üstüne ilaç gibi. Çok konuşulmuyor ama bence efsane derecede underrated.
Valla Trinity Seven bence tam “ciddiye almadan izleyince aşırı keyif veren” serilerden; hem ecchi’yi dibine kadar zorluyor hem de araya şaşırtıcı derecede sağlam büyü sistemleri sıkıştırıyor. Arata’nın rahat kafası, Lilith’le olan didişmeleri, Levi’nin her sahnede şov yapması derken bölümler su gibi akıyor. Fanservice dozajı bazılarına çok gelebilir ama ben tam ayarında buluyorum. Açıkçası biraz underrated, hem komedisi hem müzikleriyle türünü seveni bayağı tatmin eder.
Valla Burn the Witch bence Bleach evrenine yapılmış en tatlı yan duraklardan biri, ama hem süresi kısa hem de hak ettiği ilgiyi hiç göremedi, baya underrated kaldı. Noel ve Ninny’nin dinamiği, mizahıyla aksiyonun dengesi, o çılgın renk paleti falan gerçekten efsane hissettiriyor. Özellikle müzikleri ve arada patlayan o “Kubo estetiği” var ya, bitirdi bizi resmen. Tek derdim, tam yükselmişken “hepsi bu kadar mıydı?” diye kalakalmamız; keşke doğru düzgün bir sezon gelse.
Valla Ao no Miburo bence şu an sezonun en “sessiz sedasız gelip içimize işleyen” animelerinden. Tarihi dönem, Shinsengumi falan deyince klişe bekliyorsun ama karakter dramı öyle bir işleniyor ki her bölümde ufak ufak bitirdi bizi. Açılış sahneleri, o mavi tonlu atmosfer, arada patlayan vahşet… Hepsi dengeli. Özellikle ana karakterlerin iç çatışmaları çok iyi yazılmış, ne tam iyi ne tam kötü kimse. Hype yapmayan ama kaliteli iş arayanlara cuk oturur, harbi underrated.
Valla Digimon Beatbreak bence seriye en taze kanı veren şeylerden biri oldu, sırf müzikleri için bile açıp dinliyorum. Eski sezonlardaki o “arkadaşlık + dijital kaos” havasını alıp üstüne güncel ritim basmışlar gibi; hem nostalji tokadı yiyorsun hem de yeni bir şey izliyormuşsun hissi veriyor. Bazı sahnelerde beat drop ile digivolution aynı anda gelince koltuktan zıpladım resmen, o derece gaza getiriyor. Çok konuşulmuyor ama tam anlamıyla “underrated gizli zevk” kategorisi ya.