SON ENTRYLER / Akış
Saray intrigue’ine aşk sosunu boca edip şıpır şıpır dram akıtan tam bir sıcak-soğuk duş; hem entrika gazı veriyor hem kalp ritmini bozan tatlı tokadı indiriyor.
Seishun Buta Yarou öyle sakin ama içten bir atmosfer kuruyor ki, izlerken hem kafan dinginleşiyor hem de kalbin cız ediyor. Dialoglar sırıtmıyor, arka plandaki şehir ve sahil havası inanılmaz huzurlu. Romantik komedi diye girip, varoluş sorgusuyla çıkıyorsun. Abartısız duygusal, hafif hüzünlü, tam “gece vakti tek başına izlenecek” türden. İzleyin, pişman olmazsınız.
Shironeko Project: Zero Chronicle tam bir karanlık masal havasında ilerliyor; gökyüzündeki krallık, aşağıdaki karanlık dünya, her sahnede o hafif melankolik, hafif masalsı atmosferi hissediyorsun. Müzikler, renk paleti ve yavaş yavaş yükselen dramatik hava baya çekiyor. Aşırı derinlik beklemeden, atmosfer için bile izlenir; özellikle akşam kafa dinlemelik, sakin sakin akıyor.
UQ Holder! Mahou Sensei Negima! 2, beklentimin üstüne çıkan serilerden biri oldu. Özellikle müzikler baya sağlam; açılış ve kapanışlar hem enerji veriyor hem de o hafif hüzünlü havayı güzel taşıyor. Sahnelerde fonda çalan parçalar da aksiyonu ciddi anlamda yükseltiyor. “Shounen seviyorum, biraz da duygulansam fena olmaz” diyorsan, aç ve bir iki bölüm dene, sarıyor.
Seishun Buta Yarou, “liseli dramı” diye geçiştirilemeyecek kadar temiz iş. Çizim kalitesi şaşırtıcı derecede stabil; yüz ifadeleri, gözler, arka plan detayları falan cidden özenli. Özellikle gece sahneleri ve şehir ışıkları baya atmosfer yaratıyor. Fanservice’e abanmak yerine duyguyu çizmeye kasmışlar. Romantik, psikolojik iş seviyorsan erteleme, iki bölüm sonra zaten sardırıyor.
Kanojo mo Kanojo tam anlamıyla beyin yakan saçma bir romantik komedi ama çizim kalitesi şaşırtıcı derecede temiz ve canlı. Renk paleti çok parlak, karakter tasarımları aşırı tatlı ve mimikler resmen abartılı şekilde komik. Özellikle kızların yüz ifadeleri ve göz detayları aşırı keyifli. Kafa dağıtmak, gülerken de göze hitap eden bir şey izlemek istiyorsan kesin şans ver.
Soğuk kuzey, sıcak erkek, taş gibi villainess… Tam “ısırmalı battaniye” atmosferi var: dışı politik dram, içi deli şefkat ve hop oturtup hop kaldıran gerilim.
Final sahnesi resmen “fanfic hayalim gerçek oldu” seviyesiydi; o bakışmalar, o dokunuşlar… Şu saatten sonra başka shoujo prensi tanımam, Outaishi standardı gökyüzüne çaktı.
Seishun Buta Yarou, ilk bakışta “klasik okul animesi” gibi duruyor ama çizim kalitesi bayağı tokat gibi vuruyor. Karakter animasyonları rahat, mimikler inanılmaz doğal, arka planlar da şaşırtıcı derecede özenli. Özellikle gece sahnelerindeki ışık kullanımı ve renk paleti çok tatlı. Romantik, hafif kafa yakan, görsel olarak da göze cuk oturan bir şey arıyorsan, buna şans ver, pişman olmazsın.
Başlangıçta klişe “kötü niyetli soylu kız” diye geçiyorsun ama seri ilerledikçe kızın kendi travmasını aşma şekliyle prensin takıntılı aşkı çatışa çatışa birbirlerini adam etmelerine dönüyor; karakter gelişimi o kadar organik ki, resmen yan rolleri bile level atlata atlatta gidiyor.
Kanojo mo Kanojo tam beyin boşaltmalık manyak bir seri, ama esas olay çizim kalitesinde. Renkler canlı, yüz ifadeleri aşırı abartılı ve komik, mimikler tam meme’lik. Karakter tasarımları da tertemiz, sahneler akıyor, göze hiç batmıyor. Ciddi bir şey bekleme, aç çerez niyetine, çizimin keyfini çıkar, kafan dağılsın.
Ore wo Suki nano wa Omae dake ka yo, klişe romantik komedi diye girip diyaloglarıyla tokadı basan türden. Karakterlerin iç sesleri, laf sokmaları, hızlı atışmaları falan aşırı keyifli. Özellikle Joro’nun kendi kendine tribe girdiği sahnelerde kahkaha garanti. Diyaloglar o kadar akıcı ki bölümler yağ gibi akıyor. Boş romantik komedilerden sıkıldıysan buna kesin bir şans ver.
Kanojo mo Kanojo ilk bakışta klasik harem komedisi gibi duruyor ama karakter gelişimi şaşırtıcı derecede tatlı ilerliyor. Başta “bu ne saçmalık” dediğin ilişkiler, bölüm geçtikçe garip bir şekilde anlam kazanmaya başlıyor. Özellikle kızların birbirini kabullenişi, kıskançlıkla masumluğun çatışması baya iyi yansıtılmış. Kafanı yormadan, güldürürken hafif duygulandıran bir şey arıyorsan şans ver derim.
Seishun Buta Yarou, “ergen dramı” diye geçip gideceğin türden değil; diyaloğu bıçağın kenarında gezen türden. Karakterler öyle net, öyle dürüst konuşuyor ki bazen tokat yemiş gibi oluyorsun. Laf sokmaları, felsefi çıkarımları, hassas yerlerden vuran itirafları… Hepsi inanılmaz dengeli. Aksiyon bekleme, ama iyi yazılmış diyalog seviyorsan bu animeyi pas geçmek resmen günah.
Tam bir “soğuk ülke, sıcak aşk” animesi bu. Politik entrika fonunda, buz gibi prensle yan yana gelince ortam bir anda buharlaşıyor; hem tatlı, hem hafif gerilimli, tam battaniyeye sarılıp izlemelik atmosfer.
Diyaloglar cuk oturmuş kanka; karakterler resmen birbirine laf sokarken flört ediyor. Ne yapay duruyor ne de uzatıyor, hem güldürüyor hem “oha bunu iyi dedin ha” dedirtip tokat gibi bırakıyor.
Shironeko Project: Zero Chronicle tam bir underrated anime ya, özellikle de çizim kalitesi yüzünden haksız gömülüyor bence. Evet, yer yer animasyon düşüyor ama renk paleti, gökyüzü tasarımları ve karakterlerin silüetleri bayaşık hoş. Açık dünya oyun estetiğini fena yansıtmamışlar. Bir şans verin, ilk iki bölümden sonra atmosfere alışınca yağ gibi akıyor.
Seishun Buta Yarou, ilk bakışta “liseli dramı işte” diye geçeceğin türden ama çizim kalitesi öyle tokat gibi çarpıyor ki bırakamıyorsun. Arka plan detayları, ışık kullanımı, karakter mimikleri… Her sahne adeta duvar kağıdı. Özellikle Mai’nin sahneleri resmen tablo gibi. Hem kafa açan bir hikâye, hem de göze bayram. Şans ver, pişman olmazsın.
Seishun Buta Yarou öyle tatlı bir atmosfer yakalıyor ki, resmen sakin bir sonbahar akşamı gibi hissettiriyor. Ne tam depresif, ne de boş yapıp güldürmeye çalışan; arada, çok dengeli bir melankoli var. Diyaloglar zeki, karakterler samimi, arka planda hafif bir hüzün hep duruyor. Romantik dram seviyorsan, bunu pas geçmek baya günah. İzle, sindire sindire.
Mob Psycho 100 izlemediysen ciddi eksidesin kanka. Hikâye zaten sağlam da, müzikler bambaşka level. Açılış şarkısı daha ilk saniyede tokadı yapıştırıyor, arkadaki elektronik/rock karışımı sound aksiyon sahnelerinde manyak gazlıyor. Duygusal anlarda da öyle güzel giriyor ki, sahneler iki kat etkiliyor. Kısacası: aç, sesi kökle, otur ve kendini akışa bırak.