SON ENTRYLER / Akış
Karakter gelişimi açısından UQ Holder!, Negima’nın yanına bile yanaşamıyor; herkes sanki level kasan NPC gibi takılıyor, duygusal evrim değil power-up görüyoruz resmen.
Çizimler cuk oturmuş, aksiyonda kareler yağ gibi akıyor ama detaylarda bazen üşenmişler gibi; göze hoş, efsane değil ama gayet tatmin edici.
Negima’nın torunları toplanmış, üstüne biraz shounen power-up, biraz da ölümsüzlük sosu dökmüşler; ortaya hem gevşek muhabbetli hem de çatır çatır aksiyonlu, hafif karanlık ama tam “haftalık kaçış” tadında bir atmosfer çıkmış.
Gate öyle bir anime ki modern orduyu ortaçağ fantazi dünyasına fırlatıp acayip bir atmosfer kuruyor. Bir yanda tanklar, F-15’ler; diğer yanda ejderhalar, elfler, büyücüler… Ciddi politik-diplomatik gerilimle absürt komedi yan yana gidiyor, garip şekilde de yakışıyor. “Şöyle değişik bir şey izleyeyim” diyorsan, akıp giden, merak ettiren, hafif militarist ama eğlenceli bir seri.
Wuliao Jiu Wanjie tam “beyni kapat, keyfine bak”lık seri. Atmosfer komple deli saçması: renk paleti çakır keyif, mizah absürt, aksiyon da kafayı kırmış durumda. Ciddiyet bekleme, mantık arama; sırf bu çılgın, rüya görüyormuşsun hissi için bile izlenir. Yarım saatliğine dünyadan soğuduysan aç, kafa dağıtmak için birebir.
D-Frag! tam anlamıyla diyalog şov ya. Sürekli laf sokmalar, saçma ama çok yerinde espriler, karakterlerin birbirine girerken kurduğu cümleler falan efsane. Özellikle Kenji’nin tepkileri ve kızların ona karşı diyalogları aşırı komik. Konudan çok muhabbet akıyor, ciddiyet bekleme, beyin kapat izle. Kısacık, akıcı, kahkaha garantili; komedi seviyorsan erteleme, direkt dal.
İlk bölümlerde çizim fena gazlıyor ama sonra kalite dalgalı deniz gibi; bazı sahneler “oha ne güzel çizmişler” dedirtirken, bazı kareler de “bunu stajyer mi yaptı?” moduna sokuyor.
Diyaloglar bildiğin shounen klişesiyle “akıllı takılma” denemesi arası kalmış; arada bir güldürüyor ama çoğu zaman “bunu kim yazdı abi, editör uyuyor mu?” dedirtiyor.
Mob Psycho 100 ilk bakışta “bu ne lan, çocuk mu çizdi” dedirten cinsten, kabul. Ama tam da o sözde çirkin çizim, serinin ruhuna cuk oturuyor. Özellikle kavga sahnelerinde animasyon o kadar akıyor ki ağzın açık kalıyor. Renkler, kamera açıları, efektler… Hepsi deneysel, hepsi deli işi. Sakın görselliğe takılıp pas geçme; ilk bölümü bitir, ne demek istediğimi anlayacaksın.
Seishun Buta Yarou, “ergen dramı” diye geçilecek bir iş değil; diyalogları tokat gibi. Karakterler birbirine laf sokarken bile aşırı zeki ve doğal konuşuyor, boş satır yok. Özellikle Sakuta’nın sarkastik cevapları ve Mai’nin sakin ama delici replikleri baya akılda kalıyor. Romantik komedi beklerken kendini hayat muhasebesi yaparken buluyorsun, o derece. Kesin şans ver.
Final sahnesi tam “lan bitti mi şimdi?” hissi. Hype var, duygu var ama üstüne iki bölüm daha lazımmış gibi duruyor; güzel ama yarım kalmış ödev gibi.
Çizimler cuk oturmuş ama detay bekleme; akıcı, temiz, göze hitap ediyor, “lan bi bölüm daha” dedirten cinsten.
Let’s Play: Quest-darake no My Life tam “bütçe düşük ama kafa rahat” animesi. Çizim kalitesi öyle uçuk değil, bazı sahnelerde animasyon baya statik kalıyor ama tasarımlar hoş, renk paleti de göze batmıyor. Hikâye ve komedi çizimi unutturuyor zaten. RPG mizahını seviyorsan, görselliğe çok takılma, bir şans ver, çerezlik gibi akıyor.
Karakter gelişimi baya “shounen speedrun” gibi; potansiyel var ama çoğu tip level atlıyor, derinleşemeden bir sonraki power-up’a koşuyor. Tatlı ama doyurucu değil.
Mob Psycho 100 öyle manyak bir atmosfer kuruyor ki, ilk bakışta “bu ne lan” dediğin çizimler bir anda duygusal tokada dönüşüyor. Renkler, müzik, açılışlar… hepsi deli gibi enerjik ama bir o kadar da içten. Hem absürt komedi, hem büyüme hikâyesi, hem de psikolojik patlama. “Shounen sevmem” diyene bile kendini izlettirir, şans ver.
Çizimler ilk bakışta “oha ne oluyoruz” dedirtiyor, detay bol, aksiyon sahneleri yağ gibi akıyor; ama bazen yüzler kayıyor, tutarlılık kafasına göre takılıyor.
UQ Holder, Negima’nın torunlar seviyesi: aynı evren, daha karanlık, daha hızlı, daha bol kan ve kafa uçuşu; eski serinin sıcaklığı duruyor ama üstüne modern shounen steroid basmışlar gibi.
UQ Holder! Mahou Sensei Negima! 2 başta çok klasik shounen gibi duruyor ama müzikleri bayağı gaz, söyleyeyim. Açılış şarkıları tam “hadi bir bölüm daha izle” kıvamında, savaş sahnelerindeki soundtrack de sahneyi iki seviye yukarı taşıyor. Özellikle duygusal anlarda giren parçalar şaşırtıcı derecede vuruyor. Hikâyeye takılma, müziklerin hatırına bile şans verilir bu seri.
Seishun Buta Yarou, ergen dramı diye başlayıp tokadı en sonda patlatan türden. O final sahnesindeki sahil yürüyüşü ve o “görünmeme” mevzusu var ya, insanın boğazına oturuyor resmen. Romantik komedi beklerken hayat dersi yiyorsun, üstüne de duygusal köşeden gol. Aç, iki bölüm dene; fark etmeden sezonu silip süpürmüş bulursun kendini.
Soundtrack tam “shounen gazı + hafif hüzün” kıvamında; açılışları iki kere dinleyince kendini OP sahnesinde kılıç sallıyormuş gibi hissediyorsun, o kadar dürtükleyici.