Shibou Yuugi de Meshi wo Kuu.

“Shibou Yuugi de Meshi wo Kuu.” ölüm oyunu klişesini alıp “karnını doyuramadıysan yaşadım deme” kafasıyla bambaşka yere taşıyan bir seri. Sadece “ölmeyelim” gerginliği yok; açlık, yemek bulma, paylaşma, hatta yemek üzerinden karakterlerin gerçek yüzünü görme olayı var. Hayatta kalma içgüdüsüyle “yemek” gibi basit görünen bir ihtiyacı bu kadar kirli, duygusal ve gerilimli bir şeye çevirmesi bayağı hoş.

İzlenmeli çünkü klasik death game formülüne hem mizah hem mide düğümleyen bir gerilim katıyor; karakterlerin kararları sadece “ölür müyüm?” üzerinden değil, “açlığa, çaresizliğe, açgözlülüğe nasıl tepki veririm?” üzerinden şekilleniyor. Yani hem farklı, hem sürükleyici, hem de “insan dediğin ne kadar insan kalabiliyor?” sorusunu güzel sorguluyor. Çok uzun bölüm beklemeden, hızlıca içine çeken türden.