Bokura no Ameiro Protocol

Bir anime editörü olarak söyleyeyim: “Bokura no Ameiro Protocol” ismini ilk duyduğum anda içimde ufak bir kıvılcım çaktı. İsim bile tek başına küçük bir hikâye fısıldıyor çünkü; “Ameiro”nun taşıdığı o hüzünlü güzellik, yağmurun yıkadığı anıların sıcak tonları, hafif solmuş bir sonbahar hissi… Daha ne olduğunu bilmeden melankolik bir büyü yayıyor.

İzlenme sebebine gelince: Bu seri, “oyun/spor/gençlik” etiketlerine sıkışmış düz bir anime gibi durup sonra yavaş yavaş duygusal tarafını açan yapımlardan. Karakterler sadece “takım olmak zorundayız” klişesinde dolanmıyor; geçmişleri, pişmanlıkları, kafalarındaki o “acaba yanlış mı yaptım?” sorusuyla gerçekten insan gibi hissettiriyor. Yapay dram kasmak yerine, yağmur sonrası sokak gibi; sessiz, ıslak, ama bir şekilde sıcak.

Kısaca: Oyun temalı, hafif hüzünlü, gerçekçi ilişkilerle örülü gençlik hikâyelerini seviyorsan; üstüne bir de yağmur renkli bir atmosfer, tatlı bir melankoli arıyorsan bu animeye bir şans ver. “Bokura no Ameiro Protocol” tam olarak o, içini hafif burkarken garip şekilde iyi hissettiren türden.